Waarom ik geen schrijver word

Schrijven, wat heb je eraan, menig schrijver is in de hoek gaan staan, waarom al die geschriften, parafrasen en teksten, al die betwistingen de mooiste leukste gevoeligste en de gekste, wat een geschrift wat geschift, met pen of stift, krankjorum of met drift.

Schrijven schrijven alles gaat erom, van alle teksten loop ik krom, nee doorgaan dat is wat ik moet, schrijven nu altijd tot in mijn begrafenisstoet.

Wat leuk, wat briljant wat goed, nu wilde ik u toch vragen hoe u het in godsnaam doet, schrijven wat heerlijk en wat een feest nog even en vraag bedeesd: ¨is dit nog niet het einde van dit gedichtje geweest?¨.

Wat een hel maar schrijven red me wel, ik schrijf gewoon simpelweg alles op en mijn omgeving vind het toch wel top. De complimentjes blijven stromen, ieder wil me zien, voor schrijven geen tijd, nee veel te druk met praatnijverheid.

Mensen ontmoeten met vlijt, en aan schrijven grote schijt, hoe kan het toch dat eens zo´n mooi sonnet, uitmond in slechts een simpel couplet, wat wil de mens van mij verwachten, dat ik werkelijk al mij werk ga verkrachten, gaan ze me nu minachten jegens het uitspreken van mijn gedachten, ik werk in hogere machten, de nijver van een van de duurzame ambachten, schrijven is wat schrijven is, zo simpel als this..

Nu ook internationaal doe ik mijn verhaal, wat een beroemdheid wat een faam, menigeen krijgt het gedaan, maar hoe zal het verder gaan? Geen tijd meer om te schrijven, geen tijd meer om te eten, geen tijd meer om te praten, te lopen of te skaten, geen tijd meer om erbij stil te staan dat alle tijd reeds is vergaan, waar blijft de tijd zo nu en dan, waar is het leven van het gaat zijn gang. Tijd zo´n kort woordje en toch zo´n ruim begrip, uitspreken gaat maar managen is dip.

Als men zou praten over wat gebeuren moest in plaats van te spreken over tijdsgedroes, wat een wereld van verschil, en wat chill, ieder doet wat ieder wil.