De vogel

laat ik eens gaan schrijven over een olifant, je weet wel een groot Afrikaans of Indisch beest vroeger gevreesd en er nu bijna geweest als het niet aan greenpace lag was hij al aangebroken, die ene dag waarop de laatste steven mag..

Maar er is nog ander wild om te verpesten, neem nu de vogel, die zit pas in de nesten, oliesmeer benzine, teer, telkens sterven vogels weer. Dood gaan ze, als appels vallen ze neer.. maar nu komt ook het leukste van de les, namelijk het rottingsproces!

Langzaam als de vogel het leven heeft gelaten voor wat het is, stijgt er op een geur als pis, dan komen de kriebelbeestjes en vreten er op los in het karkas en de verendos, happend eten ze zich door al dat rottend vlees van de eens zo mooie mees.

Zelf liep ik er eens op af en stond toen werkelijk paf, met het nekje licht gebogen lag daar een eens zo lieflijk diertje te stinken, te rotten, te creperen, te verteren, te vergaan, op te houden met bestaan.

Eigenlijk leefde hij gedeeltelijk nog, een vleugeltje bewoog, en het knipperde met een oog. Ik kwam nog een stapje dichterbij en bekeek het lijfje aan een zij, ik wist dat het niet lang meer zou gaan duren en om veel leed te besparen kon ik als het waren het lot enigszins versnellen door het beestje te beknellen tussen mijn voet en de grond, mist mijn gestel dit toch doorstond.

Jammer maar helaas voel ik langzaam hoe het kleine geraas eerst de zachte veertjes en dan een beetje vlees, ow dat voelt nat volgens mij is dit een pees. Nog wat bloed druipt tussen mijn tenen er loopt een rilling langs mijn benen, nog even hoor ik een licht gekreun en geef dan de genadedreun.

Ik loop al weg en zie nog net hoe een hond het beestje pakt, dit hopeloos stukje bond, leg hij warempel in de mond, rustig kauwt hij op en neer maar hervind dan zijn manieren weer, dadelijk spuugt hij het kopje uit maar achter zijn lippen zit nog een hersenkluit.

Wat is flora toch mooi in alles wat ze doet, de mens moest eens een voorbeeld nemen aan al dit schone kostbaar goed.